Priesterwijding van vader Porphyrios Farcas in de schoot van de parochie van de Heilige Barbara te Luik

Tijdens de plechtige Goddelijke Liturgie op zondag 14 juni 2026 heeft Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg de diaken Porphyrios Farcas tot priester gewijd in de parochie van de Heilige Barbara te Luik. De dag voordien was hij reeds tot diaken gewijd in de kerk van de Bescherming van de Moeder Gods te Boussoit.

Met deze priesterwijding ontvangt de Orthodoxe Kerk in België een nieuwe herder die reeds jarenlang actief is in de pastorale zorg binnen de gevangenissen van het Waalse Gewest. Vader Porphyrios is gehuwd met zijn echtgenote Luxandra, vader van twee dochters, en al vele jaren een gewaardeerd lid van de orthodoxe parochies van Namen en Luik.

Deze wijding vormt niet alleen een belangrijke mijlpaal in zijn persoonlijke geloofsweg, maar ook een bijzondere erkenning van zijn jarenlange inzet voor mensen die vaak aan de rand van de samenleving leven.

Een roeping ten dienste van Kerk en samenleving

In zijn homilie bij de priesterwijding benadrukte Metropoliet Athenagoras dat de priesterlijke roeping in de Orthodoxe Kerk niet in de eerste plaats een persoonlijke ambitie is, maar een antwoord op de noden van de Kerk en een gave van de Heilige Geest. Daarbij verwees hij expliciet naar de pastorale opdracht van vader Porphyrios binnen het gevangeniswezen. De Metropoliet onderstreepte dat ook gedetineerden recht hebben op geestelijke begeleiding en de sacramenten van de Kerk. Hij stelde dat de Heilige Geest vader Porphyrios heeft geroepen om juist in deze context een apostel van hoop en barmhartigheid te zijn. Verder herinnerde hij eraan dat de priester geroepen is om een ware herder te zijn naar het voorbeeld van Christus, de Goede Herder: “De Goede Herder geeft zijn leven voor zijn schapen.” Volgens Metropoliet Athenagoras wordt van een priester verwacht dat hij zich volledig ten dienste stelt van de mensen die hem zijn toevertrouwd, met een hart dat openstaat voor mededogen, onvoorwaardelijke liefde en voortdurende zorg. Hij riep de aanwezige gelovigen op om hun nieuwe priester te ondersteunen in zijn dienstwerk, zowel binnen de parochies van de Metropolie als in zijn pastorale werk onder gedetineerden. In zijn persoonlijke boodschap aan de nieuwe priester verwees de Metropoliet naar diens levensweg. Vader Porphyrios begon zijn professionele carrière als chemicus en zette zich vervolgens jarenlang in als lekenpastoraal medewerker in het gevangenismilieu. De priesterwijding vormt volgens hem de bekroning van deze geleidelijke verdieping van zijn roeping tot dienst aan God en de medemens. 

Een bijzondere zending in het gevangenispastoraat

De priesterwijding van vader Porphyrios krijgt een bijzondere betekenis door zijn engagement als orthodox gevangenisaalmoezenier. De gevangenisaalmoezenier vervult een unieke en onmisbare taak binnen de samenleving. Hij biedt morele, spirituele en pastorale begeleiding aan gedetineerden, ongeacht hun afkomst, levensverhaal of de redenen van hun opsluiting. De Belgische wetgeving waarborgt immers het recht van elke gedetineerde op religieuze of levensbeschouwelijke bijstand. Tot de kerntaken van de gevangenisaalmoezenier behoren vertrouwelijke individuele gesprekken, geestelijke begeleiding rond thema’s zoals schuld, vergeving, zingeving en hoop, het organiseren van liturgische vieringen en gebedsdiensten, de bediening van de sacramenten en het begeleiden van gedetineerden in moeilijke familiale situaties. De aalmoezenier neemt daarbij een bijzondere positie in. Zijn gesprekken vallen onder het beroeps- en biechtgeheim. Hij beoordeelt niet het strafdossier van de gedetineerde, maar ontmoet de mens achter de feiten. In een omgeving die vaak gekenmerkt wordt door een streng regime en sociale isolatie, helpt hij de menselijke waardigheid van iedere persoon te bewaren. Op die manier draagt hij ook bij aan de re-integratie van gedetineerden door hen te begeleiden in hun reflectie over hun toekomst en hun plaats in de samenleving. De woorden van Metropoliet Athenagoras sloten nauw aan bij deze opdracht. Hij benadrukte dat de priester geroepen is om troost te brengen, de liefde van Christus zichtbaar te maken en mensen te begeleiden op hun weg naar geestelijke genezing en vernieuwing. 

Een Kerk van openheid en universaliteit

De priesterwijding van vader Porphyrios vormt tevens een mooie illustratie van het universele karakter van de Orthodoxe Kerk zoals dit door het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel steeds wordt benadrukt. Het Oecumenisch Patriarchaat heeft doorheen zijn geschiedenis consequent de katholieke, dat wil zeggen universele, dimensie van de Orthodoxie verdedigd en iedere vorm van etnisch nationalisme binnen het kerkelijk leven afgewezen. Het zogenoemde ethnofyletisme – het vereenzelvigen van Kerk en etnische afkomst – werd door een panorthodoxe synode in de negentiende eeuw uitdrukkelijk veroordeeld als strijdig met het wezen van de Kerk. De aanwezigheid en de dienst van geestelijken en gelovigen van verschillende culturele, taalkundige en nationale achtergronden binnen de Orthodoxe Metropolie van België getuigen van deze levende traditie van eenheid in verscheidenheid.

Dankwoorden en felicitaties

Aan het einde van de Goddelijke Liturgie feliciteerde Metropoliet Athenagoras vader Porphyrios, zijn echtgenote Luxandra en hun twee dochters. Hij wenste de nieuwe priester Gods rijke zegen, wijsheid en kracht toe voor zijn nieuwe verantwoordelijkheid binnen Kerk en samenleving.

Als blijk van dankbaarheid schonk vader Porphyrios aan de Metropoliet een met de hand geschilderde icoon van de heilige Dumitru Stăniloae, een recent verheven heilige van de Orthodoxe Kerk. Deze schenking had een bijzondere persoonlijke betekenis, aangezien Metropoliet Athenagoras de beroemde Roemeense theoloog persoonlijk heeft gekend en zijn ouders hem in het verleden zelfs als gast in hun woning te Eeklo hebben mogen ontvangen.

De Metropoliet maakte eveneens van de gelegenheid gebruik om de nieuwe ereconsul van Griekenland, de heer Georgios Karandreas, te feliciteren met zijn benoeming. Daarnaast sprak hij zijn dank uit aan vader Nikolaos Palamianakis voor zijn inzet in de parochie en aan vader Konstantinos Kenanidis voor zijn werk aan het Theologisch Instituut Apostel Paulus.

Verder verwelkomde hij de Derde Diaken van Zijne Alheiligheid de Oecumenische Patriarch, vader Epifanios, evenals diaken Alexandros Aliferis van de Metropolie van Peristerion en de zanger Ibrahim, die aan de liturgische viering deelnamen.

Na afloop van de plechtigheden werden de talrijke aanwezigen uitgenodigd voor een feestelijke receptie in de nabijgelegen zaal, waar familieleden, vrienden, geestelijken en gelovigen de gelegenheid kregen om de nieuwe priester persoonlijk te feliciteren en deze bijzondere dag samen te vieren.