Patroonsfeest van de orthodoxe parochie van de Heilige Amandus te Kortrijk

Op zondag 8 februari 2026 vierde de orthodoxe parochie van de Heilige Amandus in Kortrijk haar patroonsfeest, ter nagedachtenis van onze Vader onder de Heiligen Amandus, bisschop van Maastricht. Deze feestdag bracht geestelijken en gelovigen samen in een sfeer van dankbaarheid, gebed en vreugde.

Het feest werd plechtig gevierd met een Goddelijke Liturgie, voorgegaan door Zijne Eminentie Metropoliet Athenagoras van België en Exarch van Nederland en Luxemburg, omringd door priesters en diakens van het Aartsbisdom. Bijzonder was ook de aanwezigheid van Archimandriet Romanos Kenanidis van het Aartsbisdom Thessaloniki. In het koor nam eveneens Aartspriester Pius Pauwelyn, oud-rector van de parochie, een plaats in.

In zijn homilie sprak Metropoliet Athenagoras over de parabel van de Verloren Zoon, die de Kerk ons aanreikt op de drempel van de Grote Vasten. Hij benadrukte dat deze gelijkenis niet alleen spreekt over zonde en bekering, maar vooral over de onuitputtelijke liefde en barmhartigheid van God, Die de mens altijd tegemoetkomt wanneer hij de weg naar het Vaderhuis opnieuw zoekt. De metropoliet onderstreepte dat ware bekering voortkomt uit nederigheid van het hart en uit het verlangen om opnieuw te leven in gemeenschap met God.

Met bijzondere aandacht verwees hij ook naar een hedendaagse realiteit die hoop schenkt: de komst van jongeren naar de Kerk, waaronder ook jongeren die niet van jongs af aan met het geloof zijn opgegroeid. In hen zien wij, zo zei hij, het stille en wonderlijke werk van de Heilige Geest, Die harten blijft aanraken en mensen blijft roepen tot het leven in Christus. Tegelijk riep hij de gemeenschap op tot volhardend gebed en liefde voor allen die zich tijdelijk van het kerkelijk leven hebben verwijderd.

Aan het einde van de Liturgie richtte Metropoliet Athenagoras zich tot de aanwezigen met woorden van dank voor ieders inzet voor het welzijn en de groei van de parochie. Hij nodigde de gelovigen tevens uit om samen te komen in Brussel voor de viering van de Zondag van de Orthodoxie, als teken van eenheid en getuigenis van het orthodox geloof.

De feestdag werd besloten met agapen in de naastliggende parochiezaal, waar de gemeenschap de gelegenheid kreeg om elkaar te ontmoeten en het patroonsfeest in broederlijke verbondenheid verder te beleven.